Leren over de projecten heen bij de Haringvlietbrug
De Haringvlietbrug is een project dat alles heeft wat leren uitdagend maakt: hoge tijdsdruk, complexe onzekerheden, veel raakvlakken met andere partijen en een ingrijpend proces van ingebruikname en overdracht. Juist in zo’n omgeving is de verleiding groot om leren uit te stellen, totdat het project klaar is, de rust terugkeert en het moment voorbij is. Rijkswaterstaat wilde een andere aanpak. Niet evalueren achteraf, maar leren terwijl het project loopt. De vraag aan AanZ: richt leren en ontwikkelen in en zorg dat het ook echt gebeurt.
Leren werkt als het ergens over gaat
Het startpunt was het vertalen van de projectambities naar concrete leerthema’s. Direct gekoppeld aan de uitdagingen die het team dagelijks tegenkwam. Tijdsdruk leidde tot het thema versnelde aanpak. Onzekerheden werden vertaald naar het thema escalatielijnen. De vele raakvlakken in het project werden het thema integrale samenwerking, en het naderende moment van ingebruikname resulteerde in het thema overdracht.
Door leerambities direct te verbinden aan de uitdagingen in het project, werd leren geen extra laag boven op het werk, maar een manier om het werk beter te doen. Op vaste momenten, gekoppeld aan mijlpalen in het project, vonden reflectiesessies plaats.
Daarin werden de leerthema’s als leidraad gebruikt: wat hadden we in deze fase meegemaakt op het gebied van tijdsdruk, escalatie, samenwerking of overdracht?Wat deed het team, wat werkte en wat zou het een volgende keer anders doen?
De opgehaalde leerervaringen werden vastgelegd in een leerregister. Een levend document dat actief werd gebruikt in de voorbereiding van volgende fasen. Verbeteracties werden genoteerd met een eigenaar en een concrete opvolging, zodat inzichten niet bleven hangen in goede intenties.
De herkenbare thema’s haalden de drempels weg om ervaringen te delen en maakten de gesprekken dieper.
Inzichten over projecten heen
De leerervaringen van de Haringvlietbrug werden actief gedeeld met andere projectteams binnen Rijkswaterstaat. Niet alleen via het leerregister, maar ook in directe gesprekken en overdrachten. Zo profiteerden projecten als de Wantijbrug en de Papendrechtsebrug van inzichten die anders verloren zouden zijn gegaan.
Net zo waardevol was de toegevoegde waarde voor het team zelf: een gestructureerde manier om, binnen de dynamiek in het project, toch stil te staan bij wat er gebeurde. Leren werd niet uitgesteld tot na de oplevering. Het vond plaats precies wanneer het er het meest toe deed.
