Beweging bij “Wijk van je Leven”
“Wijk van je Leven” is een nieuwbouwwijk in Puttershoek (gemeente Hoeksche Waard, Zuid-Holland). De wijk is opgezet als een inclusieve leefomgeving waar ouderen, mensen met psychiatrische problematiek, mensen met een verstandelijke beperking en jonge gezinnen naast en met elkaar wonen. Een gemeentelijk netwerkinitiatief met negen bestuurders en betrokken organisaties dat langzaam tot stilstand kwam. AanZ werd gevraagd om de structuur van de alliantie verder vorm te geven en het initiatief weer in beweging te krijgen.
Het echte gesprek
Formeel was er instemming van alle partijen. In de praktijk bleek dit onvoldoende voor de voortgang. In overleggen bleven besluiten uit en nam de energie af. Onderliggend speelden uiteenlopende belangen, financiële afwegingen en eerdere samenwerkingsdynamieken. Deze waren niet expliciet onderdeel van het gesprek, maar hadden wel invloed op de besluitvorming.
De uitdaging was om de belanghebbenden tot een open en constructief gesprek te brengen. Naast een herstart op papier was zichtbaar commitment nodig in houding, communicatie en besluitvorming.
We startten de opdracht met oprecht nieuwsgierig luisteren. Bestuurders werden individueel gesproken, niet om standpunten te inventariseren, maar om te begrijpen waar de spanning zat. Wat impliciet bleef, kreeg taal en werd als constatering teruggelegd, niet als oordeel.
In voortgangsrapportages maakten we expliciet wat onder de radar bleef. Dat inzicht gaf ruimte voor het echte gesprek: wie neemt de besluiten, waarom zitten partijen aan tafel en welke afspraken helpen of belemmeren.
Door dit expliciet te maken, werd structuur een gezamenlijke basis. De projectorganisatie kwam in beweging, besluitvorming werd eenvoudiger en eigenaarschap scherper belegd.
Door uit te spreken wat gevoeld werd, maar niet benoemd, creëerden we richting en vertrouwen.
Pas toen we het gesprek verdiepten,
kwam er beweging.
Anders aanwezig zijn
De structuur bouwden we niet met een nieuw model, maar door een andere manier van aanwezig zijn. Bestuurders begonnen openlijker te spreken over hun zorgen en belangen. Wat eerst in wandelgangen werd gedeeld, werd onderdeel van het gezamenlijke gesprek. Dat creëerde herkenning en wederzijds begrip.
In de overleggen veranderde de energie. De bereidheid om knopen door te hakken nam toe. De alliantie werd concreter en bestuurlijk werkbaarder. Het initiatief, dat eerder stil leek te vallen, kreeg opnieuw richting. Met een herstartmoment organiseerden we een zichtbaar begin van een volgende fase.
